اسکنر سه بعدی بدون تماس-

یک اسکنر سه بعدی بدون تماس-کار بسیار اساسی انجام می دهد. آن چیزی که واقعی است را می گیرد و آن را به چیزی دیجیتال تبدیل می کند. هیچ کاوشگری با سطح تماس نداشته باشد. هیچ خطری برای خراش دادن یک روکش ظریف یا فرورفتگی یک پانل نازک وجود ندارد. شما فقط اشاره می‌کنید، اسکن می‌کنید، و نرم‌افزار از داده‌هایی که می‌ریزد، مدلی می‌سازد. این رویکرد{7}}دست‌رفته چیزی است که آن را بسیار همه‌کاره می‌کند. مصنوع ظریف یا بلوک موتور سنگین-به اسکنر اهمیتی نمی‌دهد. این فقط هندسه را به تصویر می کشد.

زاویه کارایی نیز مهم است. اندازه گیری دستی با کولیس یا بازوی CMM (ماشین اندازه گیری مختصات) برای همیشه روی سطوح پیچیده طول می کشد. یک اسکنر همه چیز را در عرض چند دقیقه جارو می کند و یک ابر نقطه متراکم برای کار به شما می دهد. این سرعت در صنایع مختلف قابل ترجمه است. در خودرو، از آن برای مهندسی معکوس-قطعات قدیمی یا بررسی نحوه انحراف پانل مهر شده از اسمی CAD استفاده می‌شود. در هوافضا، پروفیل‌های پره‌های توربین و سطوح ابزار فرسوده را بدون اینکه برای روزها چیزی را از خط خارج کند، تأیید می‌کند. موزه‌ها و تیم‌های میراث بر آن تکیه می‌کنند به همان اندازه-تندیس‌های شکننده، سفال‌های باستانی، یا کل مکان‌های حفاری را قبل از اینکه زمان و آب و هوا آسیب ببینند، دیجیتالی می‌کنند.

این یکی از آن ابزارهایی است که خبرساز نمی شود، اما بی سر و صدا بسیاری از جریان های کاری دیجیتالی را که اکنون بدیهی می دانیم، پشتیبانی می کند. جسم فیزیکی به داده های قابل استفاده تبدیل می شود. از آنجا، می‌توانید یک ماکت را به‌صورت سه بعدی پرینت بگیرید، یک گزارش با کیفیت اجرا کنید، یا آن را برای یک قرن بایگانی کنید. این پل بین امر ملموس و مجازی اهمیت بیشتری پیدا می کند و این ماشینی است که آن را می سازد.